Home Wie ben ik/getuigenis Bekeren Christelijke afbeeldingen Verhalen e-Cards Contact / gastenboek
|
|
Mijn leventje begon al snel met een tegenslag. Toen ik pas 3 dagen was moest ik met grote spoed naar het ziekenhuis. Ik had hevige schokken en kwijlen en raakte bewusteloos. Men wist niet direct (nu zou dat meteen herkend worden) wat ik mankeerde. De artsen vroegen mijn ouders of de kaarten al gedrukt waren. Oef, dat is schrikken. Want ze zeiden dat ze er beter maar niet op konden rekenen dat ik zou blijven leven. Maar toen ik ca 7 dagen was mocht ik toch naar huis. En de kaarten konden toch weg. -Epilepsie- Zo ben ik nog enkele keren in het ziekenhuis toen geweest. Intussen hadden ze dan geconstateerd dat ik epilepsie had. Ze schreven medicijnen voor. Ik was toen ongeveer krap 1 maand. Zó klein en dan al aan de medicijn. De jaren die volgden was het uitzoeken welke medicatie toen het beste zou werken. Dat is toen later gevonden. Maar ja, de medicaties vernieuwen en verbeteren dus ook mijn medicaties. En je leeftijd heeft ook invloed op de dosering. Gevolg met tussenpozen weer aanvallen vanwege de dosering te vinden. Ook ben ik nog als kind na een aanval aan 1 kant verlamd geweest. De huisarts kwam en zei dat het misschien wel beter zou zijn dat ik nog een kleine aanval er overheen zou krijgen. Want de kans was zeer groot dat de verlamming zou weg gaan. Dat was toen ik ongeveer 12 maanden was. Na een paar dagen kreeg ik inderdaad een kleine aanval en weg was het. In de bewuste ochtend kwamen mijn ouders voorzichtig kijken met de angst dat ik misschien ook aan de andere kant verlamd zou zijn. Maar toen ze om een hoekje keken zagen ze mij in mijn handen klappen met een glimlach en een lol dat ik had Gelukkig heb ik wel dat ik de aanvallen altijd voel aankomen. Ik kan me dus in veiligheid brengen en eventueel iemand waarschuwen. Dat is ook jaren later de reden geweest dat ik mocht autorijden. Ik Was op gegeven moment ca 10 jaar of meer ervan af. Maar toch, je wordt ouder en de medicaties worden veranderd. Ik heb mijn hele leven dus niet anders gekend dan met tussenpozen tussen 1-7 jaar een aanval te krijgen -astmatische- bronchitis - Buiten deze ziekte had ik ook nog eens toen ik rond 6-7 jaar was zwaar astmatische bronchitis gekregen. Ik bleek voor ca 30-40 stoffen allergisch te zijn. Huisdieren waren uit den boze, maar een aquarium kon wel maar geen harige dieren. Het huis mocht geen tapijt of vloerbedekking liggen dus wel tegels of zeil of parket. Verder was ik ook gevoelig voor kleurstoffen in kleding. Ik had bijvoorbeeld pas een nieuwe trui, maar als ik die aandeed dan was het binnen 10-20 minuten mis. Vaak ook met spoed naar de specialist voor een poos aan een zuurstoffles te liggen. Maar gelukkig was dit voor een uurtje. Ik kon dan weer naar huis. De school kon weer afgebeld worden vanwege die trui en de verloren tijd. Toen ik rond 13 jaar was, gingen we verhuizen. En tot mijn ouders hun schrik (het huis was al gekocht) zagen ze dat er een groot weiland aan de straatkant lag. Kennelijk hadden ze gedacht dat daar ook gebouwd ging worden. En een weiland zit van alles zoals gras pollen, hooi en koeien, schapen en dergelijke stond ook op mijn verboden lijstje. Ze hebben het me maar niet gezegd. Anders zou ik misschien angstig worden en daardoor een epilepsie aanval met combinatie bronchitis. Die 2 gingen regelmatig samen. -genezing- We woonden daar een poos en wonderwel heb ik 1 of 2 behoorlijke bronchitis aanvallen gehad en toen ging het steeds minder. De longarts stond voor een raadsel. Hij had juist bij een vorige controle op foto's laten zien aan mijn ouders en mij (maar wist ik veel waar ik naar moest kijken) dat het iets zou zijn dat nooit zou overgaan!Toen ik ongeveer 16-17 was, was bronchitis exit. De arts wilde wel eerst een foto maken voordat ik echt voorgoed afscheid kon nemen. Maar de longen waren gewoon genezen! Niets meer van te zien. Grappige bijkomstigheid is dat door het regelmatige testen van longcapaciteit op een dergelijk apparaat, mijn longen juist sterk zijn. Zo bleek dat ik rustig 2 minuten of meer mijn adem kon inhouden ook tot stomme verbazing van die arts die gauw zij STOP STOP! Ik geloof het wel! Eindelijk, na vele jaren van veel benauwdheid en ellende, waar ik ook diverse keren dacht "ik red deze keer écht het niet" zo weinig lucht kon ik krijgen. Toen ik rond 25-27 jaar was, gebeurde er een ongeluk in huis. Ik was bij mijn ouders en liep tegen het avondeten. Ik was op de 1 e verdieping. Ik ging de wenteltrap af (15 treden in een scherpe bocht) en mijn voet schoot van de 1 e al meteen er af. Natuurlijk probeer je dan aan de leuning je val te stoppen, maar dat ging niet. Ik ging de trap af met naar mijn beleving een rot vaart. Je leven flitst voorbij en je denkt "nou, dat is het dan Martin" maar meteen kreeg ik een ingeving mijn nek te beschermen. Dus zo goed en kwaad dat ging deed ik dat door mijn arm denk ik onder mijn hoofd en nek te leggen. Uit een soort automatisme gil je het uit, alsof dat helpt. Ik kwam met een harde klap op de vloer. Mijn ouders dachten dat ik wel afgevoerd kon worden. Ik zag er lijkbleek uit zo heb ik gehoord. Mijn benen lagen zowat in de knoop en moest even geholpen worden. Ja, de schade moest worden bekeken. Ik had op mijn armen wat schaafwonden. Mijn hoofd mankeerde niks! Ik had niks gebroken laat staan gekneusd. Het enige is dat ik een uur of zo helemaal uitgeput was. Waarschijnlijk van de schrik. Maar na een kleine 2 uur liep ik gewoon weer door het huis alsof er niets gebeurd was. Dus ook eigenlijk een wonder. Dan een sprong in de tijd. Ik was rond 39. En op het werk werd ik niet goed. Ik kreeg een epilepsie aanval na jaren. Maar niet 1. Even later kwam ik bij en hup nog een en nog een. Totaal 3x dus. Ik werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Dan is er een zwart gat in de tijd, ik weet niet wat toen gebeurde. Maar toen ik bij kwam, konden ze niets vinden en door het ziekenhuis werden onderzoeken gedaan. Het bleek dat de medicatie gewoonweg te kort schoot. Dus weer bijgesteld. Maar het ongelukkige geval wil, dat ik net in die tijd ook weer (na 3 jaar steeds toen) mijn rijbewijs moest verlengen. Nou je snapt het, dat was dus exit. Niet leuk de garage te bellen en te zeggen, kom m maar ophalen. Want ik mocht niet meer rijden. De verzekering zou het niet meer vergoeden, maar erger zou zijn, dat door mij iemand dodelijk in gevaar zou komen. Dus ik besloot resoluut dat tijdperk af te sluiten. Dat valt niet mee. Want wat is het handig. Boodschappen doen en achterin leeg kieperen en klep dicht om dan weer met lege handen verder te shoppen. Mensen die een auto hebben staan er absoluut niet bij stil, dat dit een zodanig gemis kan zijn. Nee, nu sleep je alles met je mee. Je kunt het niet in je fietstas achter laten want kans is dat de inhoud gewoon gestolen kan worden. Apparatuur kopen is idem. Deed je het toen meteen in de auto na aanschaf, ging je naar huis. En nu merk je, dat toch heel veel mensen het maar gewoon vinden en verwachten dat je een auto hebt. Soms zijn bezorgkosten ook niet laag, of men bezorgt helemaal niet. Gelukkig komt dat steeds minder vaak voor. - de liefde ? - Sommige mensen zeggen ook wel eens, joh, heb jij nog geen vriendin? Ik heb er eens over nagedacht hoe dit komt of wat de reden is. Allereerst is de verlegenheid die ik had toen ik jong was (en nog wel wat, maar stukken minder). Verder ben ik altijd me heel bewust geweest van mijn epilepsie. Dus als de tijd komt voor de dames, gaat er ineens een zognaamd veiligheidsysteem in werking komen. Ik weet niet hoe het te zeggen. Maar het komt er dan op neer dat ik dacht: tja, als ze eruiteraard achter komt als ik het vertel, denken ze dat je iemand zoekt om later te hebben die voor je kunt zorgen. Terwijl je met deze ziekte echt geen stumper hoeft te zijn! Er zijn beroemde mensen die epilepsie hadden. Trouwens, 1 op de 150 mensen hebben dit. En dat wilde ik ze geen van allen aandoen. Maar ja, later denk je toch, heb best veel gemist. En dan zie je rondom stelletjes lopen en denk je .Nee, dat is niet voor mij weggelegd vrees ik. Naruurlijk zijn er wel meisjes geweest waar ik dus wel wat voelde. Later ook iemand waarvan ik dacht dat het misschien wat zou kunnen zijn, maar het is toen slechts bij een kopje koffie op terras gebleven. Naderhand bleek dat zij al iemand had en ging trouwen, ze wilde voor haarzelf zeker zijn dat ze het geprobeerd had, zodat ze later niet zou afvragen of t wat geweest zou zijn. Jaren later hoorde ik via via dat ze na een paar jaar gescheiden was. Verder is ook vermoed ik sinds kort, dat op de lagere school een groepje meisjes waren die gigantisch konden pesten. Dat heeft denk ik ook die angst doen rijzen. Ze stonden bekend dat zij met jun 3en dit veel deden en niet om op een ziekelijke manier je te laten blijken dat ze je mochten, nee het was echt haat! Ik heb ze nooit meer gezien, maar in mn hart heb ik ze vergeven, want ik wil niet dat zoiets mij onbewust blijft achtervolgen. -relatiesite- Toen ik 45 was en al een poosje zomerde, dacht ik weet je wat, ik ga eens snuffelen op zo'n (niet-christelijke) relatiesite. (Ik wass toen nog niet bekeerd.) Grootste fout natuurlijk. Ik heb er ook bij een even ingeschreven gestaan. Grootste fout omdat je eigen ik een behoorlijke deuk krijgt aangezien niemand je ziet zitten. Zat soms met tranen voor het scherm te kijken naar de mailbox die leeg bleef. Toen heb ik heel even een testje gedaan. Ik had een nieuw profiel gemaakt met nagenoeg de zelfde inhoud maar wat anders beschreven MAAR de opleiding flink opgeschroefd. Tot mijn stomme verbazing kwamen er ineens in nog geen 15 minuten al 4 opdagen. Ik heb natuurlijk ze vriendelijk bedankt en mijn profiel er weer uit gehaald. Mijn vermoeden was juist, men is niet op zoek naar de ware liefde, maar kijkt wie het meeste geld in het laatje kon brengen. Natuurlijk de uitzonderingen daargelaten hoor. Toen begon het helemaal ik was dus een nul zo begon ik te denken. De gedachte niemand ooit eens lief te (mogen) hebben deed me verdriet. Inmiddels was het rond oktober-november 2003 en werd echt hierdoor alleen maar erger. Zelfmedelijden en dat soort dingen denken. Ach, ben het toch niet waard. En als ik iemand heb moet ik toch zeggen van mijn epilepsie dus kan ik het wel vergeten. Dat soort gedachten. Het was rond begin december en toen had ik de gedachte.. Ik moet eruit, uit die spiraal. En ineens een keer op een avond besefte ik dat ik eens moest ophouden zo te denken. Ik liep een keer in de gang naar de keuken en ineens riep ik naar Jezus! Best hard. En werd kwaad op satan, dat hij mij had verblind, ik riep dat hij weg moest! Ik wist toen niet hoe je dat moest doen, maar t feit dat ik dat riep gaf toch een voldoening. - van doods/weinig geloof, naar levend/groeiend geloof - Ik bad meestal wel, maar dat werd ook steeds sporadischer, het was altijd een automatisme geweest., zonder gevoel of hartstocht. Mijn geloof was echt ver in het vriespunt. Inmiddels al weer begin december 2003 werd ik een beetje depressief "ach, wat heeft het voor zin", "waarom bidden - het helpt toch niet" enz. Ik wist het voor de anderen totaal te verbergen wat in me omging. Niemand had het door. 's-Avonds voor de PC (neen niet achter, daar liggen alleen de kabels) zitten. Start Internet en wat onzin zoeken op Internet. Ik was echt rusteloos op dat moment tot een paar keer opnieuw Explorer gestart na een half spelletje scrabble. PC uit en weer aan wat later en wat schetst mijn verbazing? De Explorer start niet met de gebruikelijke ingestelde startpagina van Google maar met de site Real Life. Ja, dat is schrikken. Dacht eerst aan spyware/virussen. Maar bleek niet zo. Toen beetje "mokkend" gaan lezen. "Ach, kwaad kan het niet, toch niks te doen".En het ontroerde mij. Ik ging van het ene naar het andere verhaal. Natuurlijk toch weer "ja, mooi schrijven, maar .". Dus afgesloten. Volgende avond wéér als startpagina! Tot 2x toe is dit dus geweest, daarna stond de startpagina ook weer vanzelf als vanouds op Google. Nou, dan maar weer lezen hè, "het moet maar". Om hetkorter te houden, ik had wel interesse in het boek "Onzichtbare liefde". Er stond bij "om je geloof een oppepper te geven". Wel toepasselijk in mijn geval. Was dacht ik nog de zelfde week thuis. Heb het in 1 avond uitgelezen met verbazing. Wist niet dat in China zoveel christenen waren! Ik heb toen nog later een Bijbel gekocht. Kort daarna ook nog een studiebijbel "Het Leven" Hier een link waar je het onder andere kunt bestellen.
van mijn werk en wat zie ik tot stomme verbazing op het zitje in het bushokje én op de grond?? Ongeveer 100den foldertjes (ik dacht nog, wat maken ze tegenwoordig toch een troep zo alles op straat gooien) je moest gewoon een sprong maken, dus je kon ze niet mislopen, met titel "Heb je het licht gezien?"
Eigenlijk als je terugkijkt zijn er vroeger ook wonderen gebeurt, maar dat besef je later. God is goed!Niet onbelangrijk te vermelden is dat ik natuurlijk in 2004 bekeerd ben. En mensen, dat is de allerbeste belangrijkste beslissing geweest van heel mijn leven! Ik wil het ieder aanraden als je dat nog niet gedaan hebt. God overziet alles en weet hoe jij in elkaar zit als geen ander. Doordat Hij alles kan overzien, is het fijn Hem de regie te laten doen. Wij kunnen maar heel beperkt in de toekomst zien en dan nog niet 100% met zekerheid. In 2007 ben ik gedoopt.
Maar Jezus in je leven is super. Bijna zonder dat je het in de gaten hebt ga je anders worden in de goede zin van het woord. Slechte gewoontes verzwakken en gaan weg, je bekijkt mensen vaak ineens op andere manier, je geniet intenser van dingen die je eerst niet belangrijk vond. Heel wonderlijk allemaal en fijn!
|
