ga naar verhalen pagina 2
Genezingsgetuigenis van Nancy
Mijn hele leven heb ik last gehad van zware astma. Dat zit in onze familie aan mijn moeders kant. Mijn oudste broer, inmiddels overleden had het ook en 2 broers van mijn moeder en haar vader en zo terug. De dochter van mijn oudste broer en haar zoon hebben het ook. Mijn andere 4 broers en mijn 2 zusjes hebben nooit ergens last van gehad.
Door de medicijnen die ik gebruikte was er mee te leven. 's Nachts sliep ik nooit door, omdat ik vaak door benauwdheid wakker werd. Een paar maanden geleden vertelde ik aan een vriend dat ik weer naar de huisarts ging voor de gratis griepprik. Hij vroeg waarom ik daar voor in aanmerking kwam en ik vertelde het. Hij besloot voor mijn genezing te bidden. Die nacht sliep ik door. Ik stond er niet eens bij stil dat
dat gebeurd was, tot ik het mijn vriend die voor mijn genezing gebeden had mailde. De gratis griepprik heb ik niet gehaald overigens.
Wow de genezing was begonnen. Ik ging wandelen met mijn geleidehond en liep langer dan wij samen ooit gedaan hadden zonder moe te worden. Mijn geleidehond hijgde wel, zij had natuurlijk nog helemaal geen conditie.
Niet lang daar na moest ik naar de longarts, gewoon voor controle zoals altijd. Hij luisterde en deed verder wat hij altijd deed, dus maakte ook foto's, maar er was niets te horen of te zien. Hij dacht dat zijn apparatuur kapot was, stond voor een onverklaarbaar raadsel en haalde er een aantal artsen bij, maar natuurlijk zagen en hoorden zij ook niets. Dat wist ik natuurlijk wel, maar ik vond het leuk om ze even te
laten zweten met zijn allen.
Tenslotte vertelde ik ze toch maar dat ik door de Heer was aangeraakt en genezen en dat daar voor gebeden was. Van mij mochten alle medicijnen wel meteen weg, want ik wist dat als de Heer geneest, hij dat dan ook goed doet en volledig. Maar mijn longarts vond mij wat te snel en zei dat ik het langzaam moest afbouwen. Ik was er zeker van dat dat niet nodig was, maar mijn arts was niet geheel overtuigd. Dus om hem een
plezier te doen kwam ik elke maand terug.
Intussen voelde ik me goed en wist ik dat ik geheel genezen was van mijn astma. Natuurlijk sprak ik een dankgebed uit en deed dat voortaan iedere maand dat ik naar de arts ging en er weer een pil af ging, om de arts te overtuigen.
De laatste keer dat ik bij de longarts in het ziekenhuis kwam, was op donderdag 18 maart 2010. Hij was nu overtuigd. Ik was dat natuurlijk al lang. Door geloof en gebed en door vertrouwen is mijn arts een patiënt armer. En die patiënt was ik.
Nancy
.
21 januari 2007
Mijn doopavond, mijn dag!
Ik zag er al een tijdje naar uit. Maar op zondag 21e januari was t zover. Spullen bij elkaar gezocht. Handdoek, schoon ondergoed en zwembroek. Natuurlijk de digitale camera niet te vergeten.
De bus vanaf mijn huis vertrok om half 6 s-avonds en kwam rond 10 over 6 aan. Na een leuk gesprekje gehad te hebben waarom je wilde laten dopen en of Jezus al in je leven een rol speelde en nog enkele vraagjes, werd ik vriendelijk begeleid naar de ruimte waar de doopgewaaden hingen, zowel voor de dames en heren. Je kreeg er dan een mee en werd me de kleedruimte aangewezen. Best mooie ruimte. Alles uit, zwembroek aan
en doopgewaad
aan. De tas en dergelijke kon in aparte ruimte waar wel een oogje in t zeil werd gehouden. Op naar de zaal.
Daar aangekomen merkte ik dat ik mijn toestel nog in de tas had, ik zag iemand met meerdere camera's lopen dus ik vroeg of ik m kon halen. De dienst was nog niet begonnen. Toen ik m gehaald had zou zij dan wel wat foto's maken tijdens de dienst en natuurlijk van mijzelf. We waren met ongeveer rond 20 -30 dopelingen.
De dienst ging beginnen en werden welkom geheten door Jan Zijlstra. Na nog wat lof liederen gezongen te hebben werden we in groepjes naar voren gevraagd, echter de doop ging wel een voor een. Je moest getuigen waarom je dus je wilde laten dopen en dan werd je in het waterbassin geholpen. In mijn geval dat ik de wil van God wilde doen omdat dit in de Bijbel staat.
Je moest wel een beetje oppassen voor de treden; tegels en water kan best slipgevaar opleveren. Temperatuur was heerlijk, zo ca 20-21 graden schat ik.
Het moment kwam; ik moest er in. Ik ging via trapje naar beneden. Daar stonden 2 mannen klaar om mij te dopen. Dus "Martin, ik doop je in de naam van de Vader, in de naam van de Zoon en de Heilige geest, in Christus Jezus" >plons< Daar ging ik.
Ik heb gezien van de foto's die ik heb laten maken met mijn toestel, dat ik dus 21 januari om 20:37 gedoopt ben. Aardig detail.
Nadat ik onder geweest was, kwam ik aan de andere kant via trapje weer omhoog. Toen het doopgewaad uittrekken in mn kleedkamertje. Nou, dat viel niet mee zeg. Doorweekt als t was loodzwaar. Ik bedacht, als dit mijn juk is (in overdrachtelijke zin) van mijn leven, wil ik t meteen kwijt.
Later kregen we allen onze doopkaart en nog handoplegging met gebed, met vaak nog een woord.
Voor mij was kwam t woord erop neer, dat God mij vele kanten zou laten zien van Hem en telkens als ik denk dat is t, zal Hij weer meer laten zien. Er staat me wat bijzonders te wachten qua gave. Het is er al, maar zal zich ontwikkelen als ik maar op Hem blijf richten.
En tot slot kwam de gehele gemeente in een rij iedereen feliciteren. Rond 11 uur ging ik naar huis met een heerlijke ervaring voor het (eeuwige) leven rijker.
Nu zal Hij mij verder leiden, het wordt enerverend. Ik weet dat wat Hij me destijds zei nu gaat uitkomen, hoewel t al begonnen is.
Wiskundeles die anders uitpakte
Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle
klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam enige ruimte te laten.
Daarna zei ze tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze over deze
klasgenoten zouden kunnen vertellen achter de naam moesten schrijven en dat ze achter iedere naam iets moesten schrijven.
De opdracht duurde het gehele lesuur en aan het einde van de les
moest de opdracht ingeleverd worden bij de lerares.
In het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad en schreef per leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan alle leerlingen hun lijst.
Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen.
"Is dat echt zo ?", kon je horen fluisteren.
"Ik wist niet dat ik voor iemand anders waarde had !"
En "Ik wist niet dat anderen mij zo leuk vinden",
Waren de over het algemeen gehoorde commentaren.
Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken.
Ook wist de leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders
hierover gesproken hadden, maar dat was ook niet het belangrijkste.
Die oefening had zijn effect gehad.
De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.
Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een
oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze ging.
De kerk was overvol met vele vrienden.
Eén voor één gingen de mensen die van hem gehouden hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen hem zijn laatste eer.
De lerares ging als één van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan haar: "Bent u Marks wiskunde lerares ?"
" Zij knikte bedroeft en zei zachtjes; "ja".
Toen zei hij; "Mark heeft zeer vaak over u gesproken".
Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en de meeste van Marks vroegere klasgenoten, ook aanwezig, waren bij elkaar gaan zitten.
Marks ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan.
"We willen u iets laten zien", zei Marks vader en haalde een portefeuille uit zijn broek.
"Dit vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken nadat hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou herkennen".
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar
geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer dichtgevouwen was.
De lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad was waarop alle
goede, opbeurende en positieve dingen stonden die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen geschreven had.
"Wij willen u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft", zei Marks moeder. "
Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.
Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Charlie lachte een beetje en bekende:
"Ik heb mijn lijst ook nog. Deze ligt in de bovenste lade van mijn bureau".
Heleen, de vrouw van Joost, zei: " Joost heeft me gevraagd of ik uw lijst in
ons trouwalbum wilde plakken".
Ik heb mijn lijst ook nog zei Marylin. "Ik heb hem in mijn dagboek geplakt".
Toen deed Vicky, één van de andere leerlingen, haar handtas open en haalde haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen .
Helemaal bijeen geplakt en duidelijk veel gebruikt.
"Ik neem hem overal mee naar toe" zei Vicky en voegde er aan toe
"Volgens mij heeft iedereen die lijst nog, en onder handbereik".
De lerares was totaal ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest gaan zitten.
Ze huilde om Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou zien.
In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak, dat ieder leven eens eindigt en dat we niet weten wanneer dit zal zijn.
Daarom is het zo belangrijk dat we de mensen die we liefhebben, zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk zijn.
Zeg het ze voordat het te laat is.
Denk hierom :
Wat je oogst is wat je zaait.
De invloed die je in het leven van een ander hebt komt terug in je eigen
leven.
Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn en ten minste even bijzonder als dat jij dat bent.
naar boven
Bijzondere ervaringen
Ik kom nu pas met onderstaand verhaal maar ik wil het toch kwijt om t te delen. Uit op onderstaande tekst terug van een mail uit de pagina getuigenis/wie ben ik:.
Je zult merken dat de Heer je gedachten en indrukken zal geven voor anderen, die je op de juiste tijd (die de Heer je geeft) mag delen.
Een wonder geschiedde
Op een keer was ik bij iemand op visite vanwege verjaardag van een dochtertje die 1 jaar was geworden. Een schatje, echt.. Echter vanaf geboorte had ze rechts op haar gezichtje bij de kin een nare plek. een wondje dat maar niet genas. Steeds de arts erbij en zalfje o.i.d. maar het jeukte dus tja, dat kind natuurlijk wrijven erover.
Toen ik dus op die verjaardag was zag ik nog steeds dat rode plekje. En op een moment hoorde ik de Heer zeggen. . ga naar de balkondeur en houd haar tegen. de uk stond uit t zicht voor een hoge drempel naar buiten toe naar t betonnen balkon. Ze kon nét wat lopen. Ik sprong op en pakte haar op en zette haar de andere richting.
Meteen zag ik weer die plek en legde mn vinger vlak naast de plek en bad voor genezing van de wond, dat er geen spoor meer zou zijn.
Een weekje later zie ik de jonge oma (mijn buurvrouw) met kleinkind en ze liet me even binnen om nog iets te vragen ofzo..weet niet meer. En automatisch keek ik naar de plek waar die wond zat... DIE WAS WEG!! En inderdaad geheel zonder spoor achter te laten.
Dank U Heer dat U mijn gebed verhoorde, God is goed !!
Begin november 2009 sprak ik een vrouw van 47 die vertelde
dat ze haar leven lang zware astma had. Ik vroeg haar of ze ervoor openstond om
genezing te willen ontvangen en dat ik voor haar zou bidden hiervoor.
Onmiddellijk zei ze JA! graag. Toen ze 11 maanden was, is ze ook nog eens door
even tekort aan zuurstof geheel blind geworden.
Ik ben die 2e november gaan bidden voor haar astma. De
volgende ochtend kreeg ik een mailtje dat ze voor t eerst een hele nacht had
kunnen slapen zonder wakker te moeten worden. Dus na 1 gebed die
maandagavond laat, was van 2 op 3 november het proces meteen op gang gekomen.
Ik had gezegd, we gaan door! De dag erop sprak ik haar telefonisch, ze vertelde
dat ze voor het eerst buiten met gemak een uur (half uur heen en terug) had
gelopen zonder ademnood. Ja, de nacht was ook prima verlopen. De dag daarop
mailde ze me dat ze 3 uur gelopen had, dat ze aan haar blindengeleidehond
merkte dat deze wat onrustig werd, alsof een mens zou zeggen, moet je niet even
zitten? Want die hond was t niet gewend dat zij zolang kon lopen. Dus anderhalf
uur heen en terug.
Op donderdag 12 november moest ze voor haar normale controle bij
de specialist komen. De gebruikelijke onderzoeken werden gedaan, luisteren naar
de longen, longtest (je moet dan in een buis zo hard mogelijk blazen om dekracht van de longen te testen) en foto's. Ik kreeg van haar een mail de volgende dag met "Feest gisteren! Arts stond voor een raadsel, haalde er anderen bij, dacht
dat zijn apparatuur kapot was. Alles goed dus niets meer te zien
brandschoon" De foto was ook niks meer te zien en de
longtest begreep hij ook niks van. De arts haalde er 3 andere doktoren bij.
Maar alle 4 moesten ze
constateren dat ze op wonderlijke wijze genezen was. Ze moet haar medicijnen nu
gaan afbouwen ! Prijs de Heer! Dank U Heer voor haar genezing.. Na haar leven lang zware astma gehad te hebben is ze nu genezen door de Heer Jezus.
Ze is later het wezen vieren met familie met een etentje. In het restaurant waren mensen van een Pinkstergemeente die het verhaal hadden opgevangen en gingen naar haar toe en vroegen of zij mochten gaan bidden voor haar ogen, dat ze ook zal genezen van haar blindheid en legde haar de handen op, ik was inmiddels ook begonnen hiervoor te bidden.
Het gebed voor haar astma heeft maar krap 2 weken geduurd en is nu al genezen verklaard. Nu nog haar ogen. Ze zei, als ik kan zien, bel ik je desnoods midden in de nacht, want dan wil ik t verhaal kwijt.
Een paar jaar geleden had ik ook gebeden voor iemand met astma. Deze werd ook in 2-3 weken genezen verklaard. Ik merk in de kerk waar ik kom (Levensstroom in Leiderdorp met pastor Jan Zijlstra) veel mensen met long problemen praktisch a la minute genezen worden, een kop koffie drinken duurt langer als je begrijpt wat ik bedoel. Het is zover ik weet, nooit gebeurd dat er iemand was die hiervan niet genas.
God is goed !!naar boven
AMEN
naar mailiformulierl
